Author: Kardem

Maddi Olay:

Tapu harç matrahı ile kredi tutarı arasındaki farktan kaynaklanan değer artış kazancı konulu gelir vergisi tarhiyatına yönelik ihbarnamenin 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümlerine göre tebliğ edilmesi

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlgili yıl takdir komisyonu tarafından takdir edilen matrah üzerinden vergi tarhiyatı yapılmış olsa da, takdir komisyonu nezdinde yapılan inceleme ve araştırmaların eksik olduğu ve sadece Kadifekale Vergi Dairesi Müdürlüğü’nün 24/10/2014 tarihli talep talebi alındığı belirtiliyor. Ayrıca davacının idarece konut kredisi dışında herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmadığı ifade ediliyor. İlgili taşınmazın beyan edilen devir ve iktisap bedelinden daha yüksek bir bedelle satıldığı yerde somut bir tespit mevcut olmadığı vurgulanıyor. Bu nedenle, takdir komisyonu kararının eksik incelemeye dayalı olduğu cezalı vergilerin kaldırıldığı belirtiliyor.

Bölge Mahkemesi kararının özeti:

Davacının, dava konusu yılda gerçekleştirilen iki adet taşınmaz satışıyla ilgili olarak, alıcıların kullandığı kredi tutarları ile tapu harçları matrahları arasında tutarsızlık içeriyor ve bu tutarsızlık Rıhtım Veraset ve Harçlar Vergi Dairesi Müdürlüğü tarafından tespit ediliyor. Vergi dairesi müdürlükleri arasında yapılan yazışmalar sonucu, bu bilgi ve belgeler Kadifekale Vergi Dairesi Müdürlüğü’nün 24/10/2014 tarihli yazısıyla davalı idareye gönderildiği ve matrahın bu bilgi ve belgelere dayalı olarak takdir edildiği belirtiliyor. Ancak mahkeme, takdir komisyonu kararının şekil şartlarını taşımadığını ve yapılan tarhiyatın hukuka uygun olmadığını ifade ederek istinaf başvurusunu reddediyor.

Danıştay 3. Daire Başkanlığı         2021/3994 E,  2023/31 K.

Dava konusu cezalı vergiye ilişkin ihbarnamenin, davacının adresinde bulunamaması nedeniyle mahalle muhtarına bırakılmak suretiyle tebliğinin, 213 sayılı Kanun’un 94. maddesindeki usule uygun olduğundan söz edilemez. Vergi alacağının doğduğu yıl ile takdir komisyonuna sevkle duran zamanaşımı süresi birlikte değerlendirildiğinde en son 31/12/2015 tarihine kadar tebliği gerekirken bu tarihe kadar usulüne uygun biçimde tebliğ edilmeyen dolayısıyla zamanaşımına uğradığı sonucuna ulaşılan tarhiyatın kaldırılmasına ilişkin Vergi Mahkemesi kararında hukuka aykırılık görülmemiştir.

Maddi Olay:

Davacı tarafından, idarece gönderilen yazı üzerine, 2011/1 ila 11. dönemlerine ilişkin olarak ihtirazı kayıtla verilen katma değer vergisi düzeltme beyannamelerine istinaden tahakkuk ettirilen katma değer vergisi, damga vergisi, hesaplanan gecikme faizi ile kesilen vergi ziyaı cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

 Davacı adına düzenlenen belgelerin gerçek bir mal teslimi veya hizmet ifasına dayanmayan sahte belgeler olduğu tespit edilmiştir. Bu nedenle tahakkuk ettirilen vergilerde, kesilen cezalarda ve hesaplanan gecikme faizinde hukuka aykırılık görülmeyip davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Mahkemesi kararının özeti:

İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Danıştay 4. Daire Başkanlığı         2022/5573 E,  2023/2039 K.

Hakkında Vergi Tekniği Raporu bulunan firma boya, vernik ve lak toptan ticaret faaliyeti ile iştigal etmek üzere mükellefiyet tesis ettirmiştir.  Bu firmanın satın aldığı her ağırlıkta tiner grubu ürünlerinin olduğunu ancak sattığı ucuz cam sil, antifirizli cam suyu, yumuşatıcı, yıkama sabunu gibi farklı ürünler olduğunu belirtiyor. Şirketin yasal defterlerinde üretime ilişkin herhangi bir kayıt ve üretim aracı veya gücünün bulunmadığı ihtilaflı dönemde ortalama 2 işçi çalıştırdığı tespit edilmiştir.

Davacı müvekkili firmanın tiner alımları yaptığı, komisyon karşılığında fatura alıp satması veya vergiden kaçınmasının söz konusu olmadığı, alımlarının tamamının ve ödemelerinin gerçek olduğu, ödemelerin VUK’na göre yapıldığı, kararın hukuka aykırı olduğu, bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

Vergi tekniği raporundaki tespitler ile davacı tarafça sunulan delillerin birlikte değerlendirilmesinden, davacının fatura aldığı dönemde adı geçen mükellef hakkında yoklama vb. yapılmadığı görülmüştür. Davacının sunduğu delillerin mahiyeti de dikkate alındığında, davacıya düzenlenen faturaların gerçek bir mal teslimi ve hizmet ifasına dayanmadığı hususunun somut tespitlerle ortaya konulmadığı sonucuna varılmış olup, aksi yöndeki temyize konu Vergi Mahkemesi kararında isabet görülmemiştir.