Konu: Perakende satış fişi ile belgelendirilen hizmet üretim maliyeti harcamalarının kurum kazancının tespitinde gider olarak indirilip indirilemeyeceği – Bu harcamaların fatura ile tevsik edilmesinin zorunlu olup olmadığı.
Olayın Özeti: Davacı şirketin 2019 yılı yasal defter ve belgelerinin incelenmesi neticesinde bir vergi inceleme raporu düzenlenmiştir. Raporda; şirketin yasal kayıtlarına intikal ettirdiği hizmet üretim maliyetine ilişkin birtakım harcamaları perakende satış fişi ile belgelendirdiği, ancak bu tür harcamaların fatura ile tevsik edilmesi gerektiği ileri sürülmüştür.
Bu gerekçeyle perakende fişlerine ait giderler reddedilmiş ve şirket adına 2019/1-3 ile 4-6 dönemlerine ilişkin olarak re’sen tek kat vergi ziyaı cezalı kurum geçici vergisi salınmıştır. Davacı şirket, bu cezalı tarhiyatların kaldırılması istemiyle dava açmıştır.
Yargılama Süreci:
İlk Derece Mahkemesi (Gaziantep 1. Vergi Mahkemesi): * Mevzuata göre mükelleflerin ticari kazancın elde edilmesiyle ilgili olmak şartıyla kırtasiye, büro, temizlik, akaryakıt, su ve gıda gibi giderlerini perakende satış fişiyle belgelendirerek gider yazabileceğini belirtti.
Vergilendirmede vergiyi doğuran olayın gerçek mahiyetinin esas olduğunu, söz konusu harcamaların fatura ile tevsik edilmemiş olsa bile şirketin faaliyet konusuyla ilgili yapıldığının açık ve ihtilafsız olduğunu vurguladı.
Davalı idare tarafından perakende satış fişlerinin içeriğinin doğru olmadığına yönelik somut bir tespit ve eleştiri sunulmadığı gerekçesiyle, cezalı kurum geçici vergisini hukuka aykırı bularak davayı kabul etti ve tarhiyatı kaldırdı.
Bölge İdare Mahkemesi (Gaziantep BİM 1. Vergi Dava Dairesi): * Davalı idarenin, hizmet üretim maliyeti unsuru olan giderlerin fatura yerine perakende satış fişiyle belgelendirilmesinin hukuka aykırı olduğu iddialarını inceledi.
İlk derece mahkemesinin kararının usul ve hukuka uygun olduğunu, kararın kaldırılmasını gerektiren bir neden bulunmadığını belirterek davalı idarenin istinaf başvurusunun reddine karar verdi.
Hukuki Değerlendirme:
Vergi hukukunda gelirin tespitinde, kazanç ve iratların gerçek ve safi miktarlarının dikkate alınması; mal ve hizmetin işletmeye gerçekten girip girmediğinin (vergiyi doğuran olayın gerçek mahiyetinin) esas alınması gerekir.
Harcamaların şirketin faaliyet alanına yönelik ve gerçek olduğu ihtilafsız ise, bu harcamaların içeriğinin sahte veya yanıltıcı olduğuna dair idarece somut bir eleştiri getirilmediği müddetçe, sadece fatura yerine perakende satış fişiyle belgelendirilmiş olması gider reddi için tek başına yeterli gerekçe oluşturmaz.
Sonuç:
Gaziantep Bölge İdare Mahkemesi, vergi mahkemesinin kararını onadı. Davalı vergi dairesinin istinaf istemi reddedildi. Yargılama giderleri başvuruda bulunan idare üzerinde bırakıldı ve artan posta avansının iadesine hükmedildi. Karar, 2577 sayılı Kanun’un 45/6. maddesi uyarınca kesin olmak üzere (temyiz yolu kapalı) oybirliğiyle verilmiştir.